Featured Post

ആർഷദർശനങ്ങൾ - പുതിയ പുസ്തകം!

എന്റെ മൂന്നാമത്തെ പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പേര് - ആർഷദർശനങ്ങൾ! ഫിലോസഫി/ദർശനം ആണ് വിഷയം. ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളിൽ (പ്രത്യേകിച്ചും അദ...

Monday, January 7, 2008

വില്‍ക്കാനുണ്ട് ഒരു പിടി സ്വപ്നങ്ങള്‍ - 2

നാട്ടില്‍ കുറച്ചുദിവസം സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാമെന്നു കരുതി ലീവില്‍ വന്ന എന്നെ വീണ്ടും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത് 2004 ഫെബ്രുവരി 25 ന് മാതൃഭൂമി ക്ലാസിഫെഡ്സില്‍ വന്ന പരസ്യമായിരുന്നു.

“ഇന്ത്യയിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഐടി കമ്പനിക്കു Customer Support Engineers നെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നും അതിനായുള്ള എഴുത്ത് പരീക്ഷയും ഇന്റര്‍വ്യൂവും തിരുവനന്തപുരത്ത് പാളയത്തുള്ള SFI യുടെ ചെങ്കോട്ടയായ യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജില്‍ വച്ച് ഫെബ്രുവരി 28 ന് നടത്തുന്നു” എന്നതായിരുന്നു ആ പരസ്യം.

ഞാനന്ന് തിരുവനന്തപുരം വെള്ളയമ്പലത്തുള്ള കെല്‍ട്രോണ്‍ കമ്പനിയുടെ IT Business Group വിഭാഗത്തില്‍ Technician Apprentice ആയി ജോലിചെയ്തു വരികയാണ്. അതുവരെ 7 മാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ബാക്കിയുള്ള 5 മാസത്തിനുശേഷം എന്തുചെയ്യുമെന്ന കടുത്ത ആശങ്കയായിരുന്നു ഉള്ളില്‍. താമസം ബേക്കറി ജംങ്ഷനില്‍ അബ്രോസിയബേക്കറിക്കു തൊട്ടുപിന്നിലെ ‘മുളയിര’ ലോഡ്ജില്‍. കൂട്ടിന് രാജുമോനും ഷാനുവും.

ജീവിക്കുന്നതെന്തിനാണെനുള്ള ആസ്തിത്വാന്വേഷണങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന കാലം. കല്ലേറ്റുംകര മോഡല്‍ പോളിടെക്നികില്‍ നിന്നു കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഡിപ്ലോമയെടുത്തു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍തന്നെ സഹപാഠികളില്‍ നല്ലശതമാനം പേര്‍ക്ക് വിവിധ കമ്പനികളിൽ Campus Interview വഴി ജോലികിട്ടിയിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവരില്‍ പലരും OJT (On Job Training) വഴി അവിടെ തന്നെ. അന്നതൊരു ഭാഗ്യമായി എല്ലവരും കരുതിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു പത്രത്തില്‍ പരസ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ പങ്കെടുക്കണമെന്ന തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ രണ്ടാമത് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ തിരിച്ചെത്തിയ എന്നെക്കണ്ട് രാജുമോനും ഷാനുവും അമ്പരന്നു. “എന്താടാ പറ്റിയേ?”

ഞാനവര്‍ക്ക് പേപ്പര്‍ കട്ടിംഗ് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. “ഒരു ഭാഗ്യപരീക്ഷണം. എന്താ പോരുന്നോ?”

രാജുമോന്‍ അപ്പോള്‍തന്നെ തയ്യാറായി. ഞങ്ങള്‍ റെഡിയായി യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിലേക്കു തിരിച്ചു. ബേക്കറി ജംങ്ഷനില്‍നിന്നു സ്പെന്‍സര്‍ ജംങ്ഷന്‍ വഴി നടന്നാല്‍ അഞ്ചുമിനിറ്റുകൊണ്ട് പാളയത്തെ കോളേജിലെത്താം.

ഇന്റര്‍വ്യൂവിന് വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അമ്പതോളം പേര്‍ മാത്രം. രണ്ട് സെക്ഷനിലായി നടത്തിയ എഴുത്തുപരീക്ഷയില്‍ രാജുമോന്‍ ആദ്യറൌണ്ടില്‍ പെട്ടിമടക്കി. ഞാന്‍ രണ്ടും കടന്നു ഫൈനല്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂവിന് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

മനസ്സിലൊരു പേരറിയാത്ത വികാരം. ഇനി അഥവാ ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ പരാജയപ്പെട്ടാലും സാരമില്ല. ഇത്രയും പേരോട് പോരടിച്ച് കയറിവന്നില്ലേ. അതൊരു വല്ലാത്ത അത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.

ഇന്റര്‍വ്യൂ നടത്തിയത് കമ്പനിയുടെ ശാസ്തമംഗലം ഓഫീസില്‍ വച്ചാണ്.
ഞാനുള്‍പ്പെടെ പത്തോളം പേര്‍. എന്റെ ഊഴം അടുത്തടുത്ത് വരുമ്പോഴേക്കും മനസ്സ് പെരുമ്പറ കൊട്ടാന്‍തുടങ്ങി. ആദ്യമായാണ് ഇന്റര്‍വ്യൂ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. ദിവസവും പേര്‍സണല്‍ ഡയറി ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതാറുള്ളതിനാല്‍ ആ ഭാഷ തരക്കേടില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പറ്റും. അത് മാത്രമേയുള്ളൂ ഒരു ബലം.

ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ആ സാര്‍ എന്നെത്തന്നെ കൂര്‍പ്പിച്ച് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് പതിമൂന്നാം വയസ്സുമുതല്‍ കേള്‍വിക്കുറവുണ്ടെന്ന കാര്യം യൂണിവേഴ്സിറ്റികോളേജില്‍ വച്ച് നടത്തിയ ഇന്റര്‍വ്യൂവിനിടയില്‍ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയും അത് ആവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം വെളിപ്പെടുത്തി. മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്ന ഡയോഡുകളേയും കപ്പാസിറ്ററുകളേയും നോക്കി ടെന്‍ഷനോടെ ഇരുന്ന എന്നോട് അദ്ദേഹം സൌമ്യമായി ചോദിച്ചു.

“Sunil, What are you doing now..?"

അത് പ്രതീക്ഷിച്ച ചോദ്യമായിരുന്നു. ഞാന്‍ വിശദീ‍കരിച്ചു. കെല്‍ട്രോണില്‍‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുകയാണെന്നും, ഈ വരുന്ന ആഗസ്റ്റില്‍ ട്രെയിനിംങ് കഴിയുമെന്നും. പിന്നെയും ജനറലായ കുറച്ചു ചോദ്യങ്ങള്‍. കേള്‍വിപ്രശ്നത്തോട് ബന്ധമുള്ളതും അല്ലാത്തതുമായവ. ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും അദ്ദേഹം വീണ്ടും വ്യക്തമായി സ്പീഡ് കുറച്ച്, ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ വിഷമം തോന്നിയില്ല. എല്ലാത്തിനുമൊടുവില്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിച്ചു.

“Sunil, After completing your Term at Keltron in Augest you contact this, HCL TVM, office..! OK..? All the bests..!"

ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു. “ആരെയാണ് ഇവിടെ Contact ചെയ്യേണ്ടത്. സാറിനെ തന്നെയാണോ?“

അദ്ദേഹം നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി‍ കുറച്ച് കൂടെ വിശദീകരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഈ ഇന്റര്‍വ്യൂ നടത്താന്‍ മാത്രം ഹൈദരാബാദില്‍നിന്നു വന്നതാണെന്നും, ഞാന്‍ Contact ചെയ്യേണ്ടത് തിരുവനന്തപുരം ഓഫീസ് മാനേജറെ ആണെന്നും.

ഇവിടെയായിരുന്നു എല്ലാത്തിന്റേയും തുടക്കം. ജീവിതത്തിന് പുതിയ ദിശാബോധം കൈവന്നു. കെല്‍ട്രോണിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് കിട്ടുന്ന സമയം TIME Technologies ല്‍ നിന്ന് അക്കാലത്ത് (മാര്‍ച്ച് 2004) മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ പുത്തന്‍ Certification ആയ Win2003 യില്‍ MCP എഴുതി എടുത്തു. കെല്‍ട്രോണിലെ വര്‍ക്കും പൊതുവെ സന്തോഷപ്രദമായി തോന്നി. വൈകീട്ട് ഈസ്റ്റ് ഫോര്‍ട്ടിലും മ്യൂസിയത്തിലും സമയം ചെലവഴിച്ചു.

ഇടക്ക് തിരുവനന്തപുരത്തെ ആത്മസുഹൃത്തായ ഷൈജു പൌലോസ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. “എടാ... ചെലപ്പോ അവര് നിന്നെ കളിപ്പിക്കണതാവും. നീ ആഗസ്റ്റില്‍ ചെല്ലുമ്പോ ‘ആരാ, എവിടന്നാ’ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചെന്ന് വരും. അതു കൊണ്ട് ഒന്നും ഇപ്പോഴേ ഒറപ്പിക്കണ്ട.”

അക്കാലത്ത് തിരുവനന്തപുരം ഓഫീസ് ചീഫ് എന്നെ അറിയില്ലെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും സ്വപ്നത്തില്‍നിന്നു ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്. ഒടുക്കം ആഗസ്റ്റ് മാസമായപ്പോഴേക്കും ‘സാറെന്ത് പറയുമോ എന്നോര്‍ത്ത്’ മനസ്സില്‍ ഭയങ്കര ടെന്‍ഷന്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാന്‍ പേടിച്ചതൊക്കെ വെറുതെയായിരുന്നു. താളപ്പിഴകള്‍ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല.

ആഗസ്റ്റ് ഏഴിനാണ് തിരുവനന്തപുരം ഓഫീസില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തത്. മാനേജന്‍ കുറച്ചൊക്കെ ടഫ് ലുക് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു. സുമുഖന്‍. പക്ഷേ സാമാന്യം നല്ല കഷണ്ടിയുണ്ട്. ഞാന്‍ മുമ്പു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു. എല്ലാം തികഞ്ഞ ഗൌരവത്തോടെ മൂളിക്കേട്ടശേഷം അദ്ദേഹം ലാപ്‌ടോപില്‍ കര്‍മനിരതനായി. ഞാന്‍ ആ സമയത്ത് ക്യാബിന് പുറത്തേക്ക് വെറുതെനോക്കി. വൃത്തിയായ വേഷംധരിച്ച് ജോലിയില്‍ വ്യാപൃതരായിരിക്കുന്ന പ്രൊഫഷണലുകളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നേയും അവരില്‍ ഒരാളായി സങ്കല്പിച്ചു. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. അഭിമാനം തോന്നി.

“Sunil Have you any Hearing Aid?"

ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാനാഗ്രഹിച്ചപോലെ‍ നല്ല വ്യക്തതയില്‍, മീഡിയം സൌണ്ടില്‍ സാര്‍ അന്വേഷിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷം മറുപടി കൊടുത്തു.

“Sir, yes I do have one. but although it can provide some improvements, it is unable to sort out my problem completely. My case is medically so".

ഇത്രയും ശ്രദ്ധയോടെകേട്ട് അദ്ദേഹം ഒരു മാഡത്തിനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ച് എന്തോ പറഞ്ഞു. രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ ഒരു അഡ്രസ്സ് എഴുതിയ വൃത്തിയുള്ള വെള്ളക്കടലാസ് മാഢം എനിക്ക് തന്നു. സാവധാനം പേപ്പറില്‍ കണ്ണുകളോടിച്ചു.

Sajiv Madhav,
Area CE Manager,
XXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXX
M.G.Road, Cochin.

സാര്‍ വീണ്ടും ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. "Contact him within one week. All the bests Sunil"

“All the bests"
നിര്‍ദ്ദോഷമായ ഈ ആശംസാവാക്കിന് എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇതുവരെ കോമാളി പരിവേഷമാണുള്ളത്. എത്രയോ ആളുകള്‍ അര്‍ത്ഥരഹിതമായി ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും പറഞ്ഞവര്‍ തന്നെയാകും പാലം വലിക്കുക.

നാലു ദിവസത്തിനുശേഷം ഞാന്‍ കൊച്ചിഓഫീസില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു. സജീവ് സാർ ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. ഹൃദ്യമായ പെരുമാറ്റം. അല്പം നര കയറിയ മുടി. വളരെ ഷാര്‍പ്പായ നോട്ടം. ബയോഡാറ്റ നോക്കി ചോദിച്ചു.

”ഫീല്‍ഡ് വര്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ. അല്ലേ?”

കസ്റ്റമര്‍ സൈറ്റില്‍നിന്ന് ഫോണ്‍ വിളിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ടെസ്റ്റിങ്ങ് ആന്‍ഡ് റിപ്പയറിംങ് സെന്ററിലോ മറ്റ് അനുയോജ്യമായ ഏരിയയിലോ ജോലി ചെയ്യാമെന്നു പറഞ്ഞു. സാറും എന്തോ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ചപോലെ പറഞ്ഞു.

“ശരി സുനില്‍, ഞാന്‍ ശരിയാക്കാം. വീട്ടിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തന്നേക്കൂ. വിളിച്ചറിയിക്കാം”

പിന്നെയുള്ള ഓരോ ദിവസവും വിളി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സില്‍ നല്ല സന്തോഷവും. എല്ലാം കലങ്ങിത്തെളിയാന്‍ പോകുവല്ലെ.

പക്ഷേ ദിവസങ്ങള്‍ ആഴ്ചകളായി. ആഴ്ചകള്‍ മാസങ്ങളായി. അമ്മയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് ദൈര്‍ഘ്യം കൂടി വന്നു. ചേട്ടന്റെ രാത്രിയിലെ ഉലാര്‍ത്തലുകള്‍ക്ക് പാതിരവരെ നീണ്ടു. അത്തരം രാവുകളില്‍ മര്യാദാമുക്കിലെ മതിലിന്‍‌മേല്‍ അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സോടെ ഞാന്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ആശങ്കകള്‍ ഉള്ളുനിറയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ റോഡിലൂടെ വെറുതെനടക്കും, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ. ചിലപ്പോള്‍ കുറച്ച് ദൂരെ ചെറുവാളൂര്‍വരെ, അല്ലെങ്കില്‍ കാതിക്കുടം വരെ. ആ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ അവരൊക്കെ അറിയാതെ വിരുന്നു വരും. അങ്ങകലെ ഡല്‍ഹിയിലുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍. അങ്ങ് ബോംബെയിലുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍. അങ്ങ് ബാംഗ്ലൂരിലുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍. എന്റെ മനസ്സിനെ സ്വയം ഞാന്‍‌തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. ഒരു നാള്‍ ഞാനും.

അങ്ങകലെ ഒരു പ്രകാശനാളം ഞാന്‍ കാ‍ണുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അന്നൊക്കെ. വ്യര്‍ത്ഥമാണെന്നറിയുകിലും ഞാന്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതാണത്. ആ പ്രകാശനാളത്തിന് നേരെ കൊച്ചുകുട്ടിയേപ്പോലെ ഞാന്‍ പിച്ചവച്ചടുക്കുമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ അടുത്ത്, അടുത്ത് ആ ദീപനാളത്തെ കൈപ്പിടിയില്‍ ഒതുക്കാന്‍മാത്രം അരികിലെത്തുമ്പോള്‍ ആരോ അതിനെ മനപ്പൂര്‍വം അണച്ചുകളയും. അപ്പോള്‍ ആ ഇരുട്ടത്ത് ഞാന്‍ പകച്ച് നില്‍ക്കുകയായി. ദിശയറിയാതെ, വഴിയറിയാതെ. ഒടുക്കം ഞാന്‍ സ്വയം വഴിതേടും. പുതിയൊരു പ്രകാശനാ‍ളത്തിനായി.

പലപ്പോഴും ചേട്ടന്‍ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. “എടാ അവര് പറയണത് മുഴ്വോന്‍ നീ വിശ്വസിക്കരുത്...ചെലപ്പോ നമ്മളെ പറ്റിക്കണതാവും.”

ഞാന്‍ ചേട്ടന്റെ അഭിപ്രായത്തെ അവഗണിച്ചു. “അണ്ണനറിയില്ല. ഐടി മേഖലയിലെ രീതികള്‍. ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ട് അവര്‍ ഒഴിവാക്കില്ല.”

എന്നിട്ടും ചിലഅവസരങ്ങളില്‍ അസ്വസ്ഥതകള്‍ മനസ്സില്‍ തലപൊക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവന് ഇമെയിലിടും. “എന്താ ഭായ്, അവര് ചതിക്ക്വോ?”

അവനും പറയും. “ഏയ്. അവർ നല്ല പ്രൊഫഷണത്സ് ആണ്. നീ പേടിക്കൊന്നും വേണ്ട”

പക്ഷേ എനിക്ക് മാത്രമല്ല അവനും കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു. മാസങ്ങള്‍ പലത് കഴിഞ്ഞിട്ടും കമ്പനി ഒന്നും അറിയിച്ചില്ല. അതിനിടയില്‍ ഒത്തിരി ഒത്തിരി അന്വേഷണങ്ങള്‍. ആദ്യം പടികള്‍കയറി നാലാം നിലയിലെ ഓഫീസില്‍ എത്തി. പിന്നീടും സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ ലിഫ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ലിഫ്റ്റ് ഓപ്പറേറ്ററുടെ കൂര്‍ത്ത നോട്ടങ്ങളെ അവഗണിച്ച് ഉരുവിടും. ‘4th Floor‘. പിന്നീട് പറയാതെതന്നെ അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി, നാലാം നിലയെന്ന്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തേയും ഭയമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അകാരണമായ ഉള്‍ഭയം.

ഓഫീസിലെത്തി ഈശ്വരന്‍‌മാരെയെല്ലാം മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് സെക്യൂരിറ്റി കും റിസെപ്ഷനിസ്റ്റിനോട് അന്വേഷിക്കും. “സജീവ് സര്‍ ഇല്ലേ. എനിക്ക് ഒഫിഷ്യല്‍ ആയി ഒന്ന് കാണണമല്ലോ.”

ചിലപ്പോള്‍ നിരാശപ്പെടുത്തുന്ന ആ മറുപടി കിട്ടും. “സാര്‍ ബോംബെയില്‍ ആണ്. ഒരു മീറ്റിങ്ങ്. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ വരൂ”

പക്ഷേ, പലപ്പോഴും സാറിനെ കാണാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ അസന്തുഷ്ടി (അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തോ ഒരു വികാരം) പുറത്ത് കാണിക്കാതെ സാര്‍ എന്നോട് ഹൃദ്യമായി ഇടപെടും. പതിവുള്ള “ഡിപ്ലോമാ ബ്രാഞ്ച്“ ചോദ്യം, Resume നായുള്ള കൈനീട്ടല്‍, അതിന്മേല്‍ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്നുരണ്ട് മിനിറ്റുകള്‍. ചിലപ്പോൾ ഓഫീസിനുള്ളിൽ പോയി ആരുമായോ സംസാരിക്കും. ഒടുക്കം വിളിക്കാമെന്ന പതിവ് മറുപടിയും.

തീര്‍ന്നു!
ദിവസങ്ങളായുള്ള ആകാംക്ഷക്കും, ‘ഇത്തവണയെങ്കിലും‘ എന്ന പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും തിരശ്ശീല വീഴുകയായി. ഇത് ആറുമാസത്തിനുള്ളില്‍ 7-8 തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു. ഓരോ സന്ദര്‍ശനം കഴിയുമ്പോളും മനസ്സില്‍ പ്രതീക്ഷ മൊട്ടിടും. “സാറെങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ”

അന്നൊരിക്കല്‍ ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു. “നിനക്കെന്തേലും പഠിച്ചൂടെ സാര്‍ വിളിക്കുന്നത് വരെ. എന്തിനാ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വെറുതെയിരിക്കുന്നെ..?”

ഞാനക്കാലത്ത് അന്നമനട ഫുട്ബാള്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ വോളിബോള്‍ കളിയും രാത്രി വായനശാലയിലും മര്യാദാമുക്കിലും ചെലവഴിച്ചു വരികയായിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും പുതുതായി പഠിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വീട്ടിലെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയോര്‍ത്ത് ചേട്ടനോട് സൂചിപ്പിക്കാതെ മനസ്സില്‍ എല്ലാം അടക്കിവച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍തന്നെ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ സമ്മതം മൂളി. അങ്ങിനെ കൊച്ചിയില്‍ ചിറ്റൂര്‍ റോഡിലുള്ള India Options എന്ന സ്ഥാപനത്തില്‍ ചേര്‍ന്ന് മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ Certification നു വേണ്ട 4 പരീക്ഷകള്‍ എഴുതിയെടുക്കാനായി ചേര്‍ന്നു.

അന്നൊക്കെ ഒരു രസത്തിന് ചിറ്റൂര്‍റോഡില്‍ നിന്നു എം.ജി.റോഡിലേക്ക് നടന്ന് കമ്പനിയുടെ ഓഫീസിനടുത്തൊക്കെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുമായിരുന്നു. എനിക്ക് ന്യൂനത ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യേണ്ട ഓഫീസാണ് ദാ ആ മുകളില്‍ കാണുന്നെ. ഞാന്‍ ഒരു നഷ്ടബോധത്തോടെ റോഡരുകിലെ മതില്‍ ചാരി നില്‍ക്കും. ‘വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ സാർ വിളിച്ചതായി’ ജ്യേഷ്ഠൻ പറയുന്ന സീൻ മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടുള്ള അവസരങ്ങളും കുറവല്ല. അതൊക്കെ ഓര്‍ത്ത് എം.ജി.റോഡിന്റെ ഓരത്ത് നിന്ന് ഞാന്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ അത്രയായിരുന്നു..!

മൂന്ന് മാസത്തെ പഠനത്തിന് ശേഷം IndiaOptions ല്‍ നിന്ന് MCSA യുമായി പുറത്ത് വന്നപ്പോളേക്കും സാര്‍ “വിളിക്കാം” എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ വാര്‍ഷികമാവാറായിരുന്നു. തിരക്കിനിടയില്‍ എന്റെ കാര്യം മറന്നുപോകാതിരിക്കാനായി ഞാന്‍ മാസത്തിലൊരിക്കലെങ്കിലും ഓഫീസില്‍ പോയി ഓര്‍മ പുതുക്കുമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ എന്റെ യൌവനകാലത്തെ ഏറ്റവും നിറപ്പകിട്ടാകേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു വര്‍ഷത്തിന് ശേഷവും ഞാന്‍ നാണം കെട്ടവനെപ്പോലെ പ്രത്യാശച്ചു.

“സാറെങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ..!!!”

ഒരു ദിവസം ചേട്ടന്‍ അടുത്ത് വിളിച്ച് തോളത്ത് കയ്യിട്ട് അടുപ്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.

“നീയത് വിട്. നമുക്ക് വേറെയെന്തേലും നോക്കാം. നീ നിന്റെ കൂട്ടുകാരെയൊക്കെ ഒന്ന് Contact ചെയ്യ്.”

കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ചാലക്കുടി സുരഭി തീയേറ്ററിനടുത്തുള്ള E-World ഇന്റര്‍നെറ്റ് കഫേയില്‍ വച്ചാണ് എനിക്കു രാജുവിന്റെ ഇമെയില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടുന്നത്. ബാംഗ്ലൂര്ന്ന്. ആ മെയിലിലെ വരികള്‍ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഹൃദിസ്ഥമാണ്.

“What..? തല ചായ്ക്കാന്‍ ഒരിടം..!!! I can provide it. come soon..!”

2005 ജൂണ്‍ 8 നാണ് ഞാന്‍ ബാംഗ്ലൂര്ക്ക് തിരിക്കുന്നത്. നല്ല മഴയുള്ള ഒരു രാവില്‍. എന്റെ മനസ്സിലെ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒക്കെയും ചേട്ടനെ കാണിപ്പിക്കാതെ ഒളിപ്പിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ അവിരാമം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

“തീവണ്ടിച്ചക്രങ്ങളുടെ ഡിസൈനെപ്പറ്റി, പ്രവര്‍ത്തനരീതികളെപ്പറ്റി...”
“ഒരു ട്രാക്കില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരു ട്രാക്കിലേക്ക് ട്രെയിന്‍ ദിശമാറുന്നതിനെപ്പറ്റി...”

ചേട്ടന്‍ അതൊക്കെ ഒരു മൂളലോടെ കേട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, ആ മനസ്സൊരു അലറുന്ന കടല്‍ പോലെ അസ്വസ്ഥമാണെന്ന്. എന്റെ തലമുടിയില്‍ തഴുകിയിട്ട് എന്റെ തല സ്വന്തം തോളില്‍ ചായ്ച്ച് പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ചിലമ്പിച്ച സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് അവ്ടെ പിടിച്ച് നിക്കാന്‍ പറ്റണില്ലെങ്കി ഇണ്ടോട്ട് തിര്ച്ച് പോന്നേക്ക്ട്ടാ. വെറ്തെ അവ്ടെ നിന്ന് മനസ്സ് വിഷ്മിപ്പിക്കണ്ടാ”

എന്റെ കണ്ണീര്‍ വീണ് ചേട്ടന്റെ ഷര്‍ട്ട് നനഞ്ഞു.

അല്പനേരത്തെ നിശബ്ദത.
കനത്ത നിശബ്ദത.

അതിന് ശേഷം ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍ കൈ നനച്ച് മുഖം തുടച്ചു. അല്പസമയം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ ഉലാര്‍ത്തി. പിന്നെ സിമന്റ് ബെഞ്ചില്‍ ചേട്ടന് അരികില്‍ തന്നെ വന്ന് ഇരുന്നു.

റെയില്‍‌വേ ട്രാക്കില്‍ അങ്ങകലെ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശനാളം തെളിഞ്ഞു. ക്രമേണ അത് വലുതായി വലുതായി അടുത്തടുത്ത് വന്നു. പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ അനൌണ്‍സ്മെന്റ് മുഴങ്ങി.

“കന്യാകുമായി-ബാംഗ്ലൂര്‍ ഐലാന്‍ഡ് എക്സ്പ്രസ്സ് രണ്ടാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് എത്തുന്നു” എന്ന്.

ഞാന്‍ യാത്രയാവുകയാ‍ണ്. ഒരുപാട് തോല്‍‌വികള്‍ക്കിടയില്‍ എവിടെയെങ്കിലും എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു നില്‍‌ക്കുന്ന വിജയത്തെ അന്വേഷിച്ച്. ഊഷ്മാളാലിംഗനത്തിന് ശേഷം തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കമ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റിലേക്ക് കയറാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചേട്ടനെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു.

“വീട്ടില്‍ വരുന്ന ഫോണ്‍കോളുകള്‍ ഒന്നും മിസ് ആക്കരുത്”

എന്തിനെന്ന സംശയഭാവത്തില്‍ നിന്ന ചേട്ടനോട് ഞാന്‍ ചിരിച്ചു (?) കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “സാറെങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ!”